Je bekijkt nu Kwaadaardige versies van Microsoft Agent Framework op PyPI stalen ontwikkelaarsgeheimen

Kwaadaardige versies van Microsoft Agent Framework op PyPI stalen ontwikkelaarsgeheimen

  • Laatste wijziging in bericht:
  • Bericht auteur:

Microsofts officiële Agent Framework-pakket voor Python is op PyPI tijdelijk misbruikt voor de verspreiding van malware die inloggegevens en cloudgeheimen probeerde te verzamelen. Het gaat om de versies 1.26.1 en 1.26.2, die op 17 november 2026 werden gepubliceerd. Het pakket is bedoeld voor het bouwen en orkestreren van AI-agents en telt volgens de beschikbare informatie ongeveer 200.000 downloads per maand.

De aanval is relevant voor ontwikkelaars en organisaties die Python-pakketten automatisch installeren in ontwikkelomgevingen, CI/CD-pijplijnen of cloudomgevingen. De kwaadaardige code was zo geplaatst dat zij kon starten tijdens de normale initialisatie van Python, ook wanneer het Agent Framework zelf niet expliciet werd geïmporteerd.

Bevestigd: twee besmette releases op PyPI

De kwaadaardige publicaties betroffen Microsoft Agent Framework 1.26.1 en 1.26.2. Beide versies behielden een afhankelijkheid van het legitieme pakket agent-framework-core 1.26.0. Daardoor kon de normale functionaliteit van het framework blijven werken, terwijl de kwaadaardige component op de achtergrond draaide.

Meerdere beveiligingsbedrijven, waaronder Socket, Step Security en Ox Security, documenteerden de aanval. Volgens hun bevindingen was versie 1.26.1 voorzien van een credential stealer die gegevens probeerde te verzamelen uit omgevingsvariabelen, lokale configuratiebestanden en, voor zover rechten dat toelieten, andere draaiende processen.

De malware richtte zich onder meer op gegevens voor Azure, AWS, GitHub, Docker, Hugging Face en OpenAI. Daarnaast probeerde de code Azure managed identity access tokens en Azure DevOps OIDC-tokens te verkrijgen. Zulke tokens kunnen, afhankelijk van rechten en configuratie, toegang geven tot aanvullende cloudresources.

Technische werkwijze van de malware

In de eerste kwaadaardige release werd volgens de onderzoekers gebruikgemaakt van agent_framework_meta.pth. Daarmee werd tijdens het opstarten van Python code uitgevoerd uit agent_framework_meta/_telemetry.py. Het gebruik van een .pth-bestand is in deze context belangrijk: zulke bestanden kunnen automatisch worden verwerkt bij de initialisatie van de Python-omgeving, waardoor de malware niet afhankelijk was van een directe import door de ontwikkelaar.

De tweede kwaadaardige release, 1.26.2, paste de aanpak aan. Daarbij werd de oorspronkelijke package-initializer hersteld en werd de schadelijke code verplaatst naar af_runtime_diag.pth en af_runtime_diag.py. Ook voegde deze versie verzoeken naar GitHub Actions OIDC-tokens toe en zocht zij in directories van GitHub-runners.

Beide versies stuurden verzamelde gegevens naar hetzelfde door de aanvaller gecontroleerde endpoint. Als indicator of compromise is het pad webhook[.]site/d381fd80-ec62-42ad-8f5c-d1b15103c9bb genoemd.

PyPI quarantaineerde releases, maar aanvaller had nog toegang

PyPI plaatste de eerste kwaadaardige release in quarantaine. Kort daarna, volgens de beschikbare tijdlijn ongeveer 2,5 minuut later, publiceerde de aanvaller echter een tweede versie. Die tweede release werd ongeveer acht minuten later eveneens in quarantaine geplaatst.

Dat de aanvaller na de eerste ingreep nog een nieuwe versie kon publiceren, wijst erop dat de publicatierechten op dat moment nog niet volledig waren geblokkeerd of ingetrokken. Hoe de aanvaller toegang kreeg om onder Microsofts officiële PyPI-project te publiceren, is niet bekendgemaakt. Er was op het moment van publicatie van de broninformatie nog geen reactie van Microsoft beschikbaar over het vermoedelijke toegangspunt.

Analyse: waarom deze aanval zwaar weegt

Deze zaak laat zien hoe aantrekkelijk populaire ontwikkelaarspakketten zijn als aanvalsvector. Een pakket met circa 200.000 maandelijkse downloads kan in korte tijd terechtkomen in laptops van ontwikkelaars, buildservers, testomgevingen en CI/CD-systemen. Juist daar bevinden zich vaak tokens, API-sleutels en tijdelijke cloudcredentials die bedoeld zijn om software te bouwen, images te publiceren of cloudresources te beheren.

De aanval is bovendien extra riskant doordat de kwaadaardige code niet afhankelijk was van normaal gebruik van het pakket. In getroffen omgevingen kon uitvoering al plaatsvinden bij het starten van Python. Daardoor kan een organisatie niet uitsluitend afgaan op de vraag of ontwikkelaars het framework daadwerkelijk in code hebben geïmporteerd.

Ook het misbruik van OIDC-tokens in GitHub Actions en Azure DevOps is significant. Moderne CI/CD-omgevingen gebruiken zulke tokens juist om langdurige statische geheimen te vermijden. Als een aanvaller echter runtime-toegang krijgt tot een buildomgeving, kunnen ook tijdelijke tokens interessant zijn zolang ze geldig zijn en voldoende rechten hebben.

Aanpak voor getroffen omgevingen

Ontwikkelaars die versie 1.26.1 of 1.26.2 hebben geïnstalleerd, moeten volgens de beschikbare onderzoeksinformatie getroffen omgevingen isoleren en voorkomen dat Python of pip daar opnieuw wordt uitgevoerd voordat de omgeving is veiliggesteld. Herbouw vanuit een aantoonbaar schone omgeving met de veilige 1.26.0-release wordt genoemd als herstelstap.

Alle geheimen die binnen bereik van de gecompromitteerde omgeving kunnen hebben gestaan, moeten als mogelijk blootgesteld worden beschouwd en worden vervangen. Voor forensisch onderzoek is het van belang om in uitgaand netwerkverkeer te zoeken naar het genoemde webhook-pad en onderscheid te maken tussen geblokkeerde pogingen en daadwerkelijk voltooide datatransfers.

Bron: bleepingcomputer.com